HET NIEUWSTEDELIJK

"Als papa op zijn telefoon zit, en ik praat, word hij boos"

Nog één keer spelen, en het zit erop!

Vorige week sloten we onze speelreeks van Haroun in OPEK Leuven af, met als toemaatje een slam battle, open mic én een bijzonder nagesprek voor groot en klein. 

SLAM BATTLE EN OPEN MIC
-----------------------

Bij haar bewerking van Salman Rushdie’s Haroun en de zee verhalen goot Sara Vertongen een flinke geut spoken word, slam poetry en rap. Daarbij kreeg ze de hulp van Simon Mon Den Haerynck.

Mon en de zijnen toonden vrijdagavond na de voorstelling waar ze de mosterd haalden. Hij nam de spreekwoordelijke degen in een heuse slam battle tegen Luca Kortekaas op. Tot vrijdagavond hadden beiden nog aan hun teksten gesleuteld. Verser kunnen verzen niet zijn.

Na Mon en Luca mocht iedereen achter de microfoon kruipen. We kregen een keure aan woordkunstenaars te horen, van oude (welja…) rotten in het vak tot piepjonge debutanten. Rants vol woede en frustratie tot de meest intieme ontboezemingen. Slammers als Roncha, Bekvegter en ESOHA, en jong raptalent als R-Mind, Jelle Teck en Kleine Slimmerik. Jonge debutanten Alix Piessevaux en Céleste Cousin brachten proza en poëzie. En in ware nieuwstedelijke tradititie - denk aan onze trilogie  Hebzucht/Angst/Hoop - sloot een kind de avond af. 


NAGESPREK
---------

Bij Het nieuwstedelijk eindigt het debat niet als het doek valt. Dan begint het pas. Graag gaan we na onze voorstellingen dan ook met jullie in gesprek. Haroun was een dubbelvoorstelling met een apart luik voor volwassenen en kinderen. Dat het nagesprek op maat van groot en klein was, sprak voor zich. Iedereen nestelde zich in het decor van Harouns kamer. Sara, dramaturg Martine Manten (NTJong) en acteur Khalid Koujili schoven aan. 

Al bij de start van het gesprek bleek dat kinderen helemaal mee waren. Zo hadden ze allemaal door dat Haroun tijdens zijn monoloog veel verhalen verzon. “Ze waren een beetje echt, maar ook heel veel niet echt hoor.”

Niet meer dan normaal dat die jongen in een fantasiewereld vlucht, want hij had het erg moeilijk. Buurman Buurmans was met mama Soraya aan de haal gegaan, wisten de kinderen. En papa Rashid, “die was een beetje depressief om wat er allemaal gebeurd was, en die was heel kwaad geworden op Haroun”. 

Ook maakten ze zich zorgen om de zee van verhalen, die vergiftigd was. Of de dader nu buurman Buurmans of Sjah Shutup was, daar waren ze niet helemaal uit. 

Hun lievelingsstuk? De rappende vissen. (De hele tekst vind je hier als je thuis mee wil zingen. Hier kan je kijken hoe acteurs Jorre Vandenbussche en Khalid de sipvis-rap oefenen.)


ZAPPENDE PAPA
-------------

Kinderen kunnen meer aan dan we denken. Zoveel is duidelijk. Voor Sara was het een belangrijk punt dat ze met Haroun wou maken. “Ik heb zelf een dochter van negen”, vertelde ze aan de aanwezige papa’s en mama’s. “Gisteren had ik een discussie met haar papa, en zij zat boven, op haar kamer. Toen ik binnen kwam, zei ze meteen: “Heb jij ruzie met papa?” Grote mensen denken dat jullie er geen last van hebben, als we maar stil genoeg zijn, maar jullie weten heel veel.”

“Ja!”, klonk het volmondig bij de kinderen. “Sommige dingen zou ik liever hebben dat ze wel vertellen”, zei een meisje, “maar andere dingen zijn meer voor grote mensen”. Wanneer mama zwanger was, wilde ze wel op de hoogte gebracht worden. 

“Dat kunnen ze ook niet zo lang verzwijgen”, glimlachtte Sara. “En het is leuk nieuws. Nu ja, meestal.”

“Als ze van iemand zwanger is, dan niet hé!”, reageerde het meisje. “Maar ook dan heb ik liever dat ik het wel weet.”

Waarom maken grote mensen zich eigenlijk zoveel zorgen? Geld, volgens heel wat kinderen. Maar ook het verkeer wreekt zich op het oudelijk geduld. Als papa wil parkeren en geen plek vindt, of als een andere auto de weg voor mama blokkeert, dan worden ze boos. 

In de eenentwintigste eeuw blijkt digitale technologie nog zo’n sfeerverpester. “Als ze op hun telefoon willen zitten, maar die is plat of die werkt niet.” “Als mijn mama en papa op de computer of op de telefoon zitten en ik praat, dan vinden ze dat heel vervelend.”

“Mijn papa zapt altijd,” vertelde een jongen. “En als die in slaap valt, dan moogt ge niks ander opzetten op tv, of hij wordt boos!”

Maar ook ouders kunnen soms een bron van ergernissen voor hun kroost zijn, zei Sara. Toen haar vrienden een tentoonstelling bezochten, vertrouwde hun zoontje haar toe: “Ik vind dat supervervelend, want papa wil alleen maar mooie dingen zien.”

 

TONEELSPELEN IS SPELEN
----------------------

Haroun vlucht in verhalen. De kinderen die het nagesprek bijwonen, hadden zo hun eigen oplossingen, als ze ergens mee zaten. 

“Als er een vampier in uw kamer komt, dan moet je die zijn tanden uitkloppen,” riep een jongetje, dat ook Haroun heette. “Met een hamer! En dan de vampier naar de tandarts sturen.”

En wat als het probleem niet zo groot als een vampier is, maar bijvoorbeeld ruzie met een vriend of vriendin? “Als ik ruzie heb, dan smijt ik de andere persoon in de vuilbak”,reageerde de kleine Haroun resoluut. “Nee, dan kan je daar beter van weglopen”, was iemand het oneens. 

Tot slot hadden de kinderen nog een prangende vraag voor Khalid, die Haroun speelde. Hoe moet dat: acteren? “Is het niet heel moeilijk om uw gevoelens zo luidop aan iedereen te zeggen?”

"Eigenlijk valt dat goed mee,” antwoordde Khalid. “Je gevoelens ontstaan vanzelf, omdat je midden in het verhaal zit. En natuurlijk moet je ook veel repeteren en hard werken. Maar zo moeilijk is het niet.”

“Toneelspelen is ook gewoon spelen hé”, besloot Sara, die zelf ook regelmatig op scène staat. “Dat is waarom ons beroep zo leuk is.”

“Het is belangrijk om over je problemen te praten”, vatte ze het nagesprek samen. “Ook al is het iets onnozel.” 

Of zoals de kleine Haroun zei: “Vertel het, want dan weet de hele stad het, en dan gaan ze er wat aan doen.”




Dit seizoen kan je Haroun helaas niet meer in België zien. Wel kan je vrijdag 6 april om 19u30 nog in het Theater aan het Spui in Den Haag gaan kijken. Tickets vind je hier.